Dagboek veteranentoernooi 2010

Dag 1 (31/7).
De kop is eraf. Eind vorige week alle deelnemers via de mail geinformeerd wanneer wij hun eerste wedstrijd gepland hadden. Vanzelfsprekend kun je erop wachten dat men niet eerder opgegeven verhinderingen alsnog zou gaan melden. Daarbij de mededeling dat wij als wedstrijdleiding op woensdagavond beschikbaar waren om mogelijke verhinderingen aan te horen.
Voor die woensdagavond hadden we al diverse mailtjes ontvangen van al of niet nagekomen verhinderingen en die hebben we allemaal voor de afgelopen woensdag kunnen verwerken. Het gevolg was dat we woensdag geen enkel telefoontje hebben gekregen, dus een rustige avond voor ons. Wel later nog enkele mails ontvangen van mensen die het nodig hadden gevonden om in een ander toernooi in te schrijven en dus vandaag niet zouden kunnen spelen. Pogingen mijnerzijds om ze te overreden om wat slechter te spelen mochten jammer genoeg niet baten dus vielen er vandaag en morgen toch enkele wedstrijden uit die we moeten proberen in de komende week alsnog in te plannen. We doen ons best.
Vanmorgen niet al te vroeg, het is tenslotte een veteranentoernooi , zijn we begonnen met een gemengd dubbel. Nog maar net gezeten aan een kopje koffie kwam de te verwachten vraag naar boven: Hoe staat het met de pruimen??
Mijn antwoord, ingegeven door de pruimendeskundige (Ria) onder ons, was dat het voorlopig even afwachten was en werd de hoop uitgesproken dat we misschien eind van de week toch van de veelgeprezen pruimen zouden kunnen genieten. De reactie, door de eerdere vragen-stelster was, dat de rapen wel gaar waren. Dat is weer zo'n typisch antwoord uit een landbouwstreek, want welke zinnige deelnemer aan ons veteranentoernooi is er in hemelsnaam geinteresseerd in gare rapen. Zou eerlijk gezegd niet eens weten waar we die kunnen krijgen.
Het is nog redelijk vroeg en de laatste twee partijen staan op de baan, dus ik hoop vanavond tijdig thuis te kunnen zijn. Ongetwijfeld hoort u in de loop van deze week nog meer van ons. In principe dus tot morgenavond (of mogelijk maandagmorgen)
O ja, voor ik het vergeet, we hebben vandaag gelukkig toch nog 11 wedstrijden af kunnen werken. Minder dan vorig jaar, maar wij zijn er tevreden over.

Dag 2.
Vandaag gelukkig ook weer het gewenste aantal wedstrijden af kunnen werken. Dat blijft een van de grootste problemen van een wedstrijdleiding om het voorweekend redelijk gevuld te krijgen. Ook dit jaar toch weer redelijk gelukt. Voor de rest eigenlijk een rustig dagje. Het instellen van een super tiebreak als derde set werkt echt mee om de wedstrijden redelijk binnen de gestelde tijd afgewerkt te krijgen. Wellicht een tip voor andere toernooien.
Voorlopig de wedstrijden t/m woensdag op de site geplaatst wat niet betekent dat er geen mutaties meer gaan plaatsvinden. (Hopen we tenminste). Nadat alle wedstrijden waren afgewerkt en we een en ander wilden gaan vastleggen in het wedstrijdproggramma
kreeg ik van een van de deelnemers onverwacht nog een telefoontje dat zijn beoogde partner onverwacht was opgenomen
met ernstige klachten in het ziekenhuis. Op zo'n moment realiseer je je dat zo'n toernooi best leuk is maar dat alles toch maar betrekkelijk is en hoe kwetsbaar je als mens bent.
Sorry dat ik er nu mee stop en voor uitslagen en standen verwijs ik jullie graag naar de website.
tot morgen.

Dag 3.
De maandag loopt op zijn einde en de laatste 2 wedstrijden staan al op de baan, Het is nu 21.30 u en door de bepaling dat de derde set altijd als supertiebreak afgewerkt moet worden lopen de geplande wedstrijden bijna niet uit. Daardoor kunnen we de lichtinstallatie tijdig uit doen en zijn er geen problemen met de BOA te verwachten. Voor de niet-ingewijden: een BOA is een door de gemeente aangestelde Bijzonder Opsporings Ambtenaar die onder politiebegeleiding komt kijken of wij het licht op tijd uit hebben gedaan en of de bar niet te laat dicht gaat. Zoals u begrijpt een uiterst belangrijke taak.
Vandaag ook nog een academische toelichting gehad op het begrip van de gare rapen. Kennelijk had men niet door dat ik wel begreep wat daarmee bedoeld werd. Van de andere kant mijn opmerking was nog niet zo stom want ik vraag me af of er iemand van de deelnemers wel eens gare rapen gegeten heeft. Ik in ieder geval niet. Maar ook de academische toelichting verschaft niet de gehoopte opheldering over het feit waar de uitdrukking nou precies vandaan komt. Misschien dat een niet-academicus mij wel kan vertellen waar de uitdrukking dan wel vandaan komt.
Vanmiddag al om 16.00 u begonnen, nog wel in mijn eentje. De dames hadden andere verplichtingen. Wat later kwam Ria op haar opgevoerde brommer even langs om te informeren hoe het ging. Ze ging snel naar huis en zou ook nog even langs onze lokale aardbeienleverancier gaan. De volgende actie zou er uit bestaan om even thuis te gaan eten en dan weer terug te komen richting ons park. Tijdens mijn "alleen" zijn belde Emmy met de vraag of ik met een half uur kon komen eten hetgeen ik in goed vertrouwen toezegde.
Echter na dat half uur was Ria nog niet terug, Ellen José was nog niet op komen dagen en dus kreeg ik een sms waar ik nou bleef. Ria gebeld en die bleek in slaap gevallen te zijn. Dus te laat thuis en mijn eten niet al te warm meer.
In de tussentijd was ook Ellen José gearriveerd. Weer terug op het park vroeg Ellen-José belangstellend hoe het (mijn eten) geweest was. Mijn opmerking dat het enigszins afgekoeld was werd gevolgd door de opmerking dat we toch wel een nachtjapon hadden om e.e.a. op te warmen! Sorry, maar als ik opgewarmd zou willen worden heb ik zeker geen nachtjapon nodig. Deze opmerking begreep ik dus van geen kanten want wat heeft een nachtjapon met het opwarmen van mijn eten te maken??
Het probleem ligt dus waarschijnlijk in het feit dat bij ouder wordende deelnemers, het is tenslotte een veteranentoernooi, het gehoor (en niet alleen het gehoor, maar daarover misschien later meer) toch wat achteruit gaat. Ik moet er maar vanuit gaan dat ik e.e.a. verkeerd heb verstaan. Voor de verdere verduidelijking, wij hebben wij geen nachtjapon in huis en dat EJ zei dat ze een magnetron bedoelde. Toch duidelijk iets anders dan een nachtjapon. Blijft voor mij toch nog een beetje raadselachtig. Wordt daarom waarschijnlijk nog wel vervolgd.
Er is vandaag, behalve op tennisgebied best nog het e.e.a te melden maar het lijkt me beter om daar misschien later nog eens op terug te komen.

Dag 4.
Je hebt van die momenten dat je je moet bezinnen over de zaken waar je mee bezig bent. Dat heb ik vanmiddag even zitten doen, want hoe moeten we nou verder? We zijn nu bijna halverwege onze 16e editie van het veteranen 45+ toernooi van TV 't Bossche Lijntje.
Iedereen zal het er mee eens zijn dat we gewoon een gezellig, niet te groot tennispark en dito paviljoen hebben. Dat heeft een heleboel voordelen en van de andere kant ook wat nadelen.
Een van de nadelen is dat ons paviljoen niet beschikt over een aparte ruimte die als bestuurskamer gebruikt zou kunnen worden. Ook niet zo belangrijk, want dan moet het bestuur maar thuis vergaderen. Dat houdt wel in dat we als wedstrijdleiding ook niet beschikken over een ruimte waar de wedstrijdleiding ongestoord zijn werk kan doen. En om nou van huis uit het toernooi in goede banen te leiden valt niet echt mee. U weet waar wij ons onderkomen hebben en eigenlijk heeft dat best de nodige charme. Het betekent echter wel dat er soms dingen gebeuren die je absoluut niet verwacht.
Zoals gisterenavond komt er een heer van het toilet en legt wat geld op de tafel van de wedstrijdleiding. Toch stond er geen schoteltje en hadden onze beide dames geen witte schort aan. Het neergelegde bedrag was trouwens dermate gering dat we er niet eens een kop koffie van konden kopen, maar het typeert natuurlijk wel duidelijk onze werkplek. Misschien gaan we de proef uitbreiden door er wel een schoteltje bij te gaan zetten.
Eerder in de week komt er - wederom een man - naar de toilet met de opmerking dat hij even moest druppelen. Toch weer een kreet die bij sommige mensen bepaalde gedachten opwekt. Hoe pak je dat nou aan zonder al te indiscreet te worden. Weer een probleem erbij.
Later bleek het gelukkig om het druppelen van zijn ogen te gaan. Ons probleem opgelost.
Nog een vergelijkbaar gebeuren. Een van de spelers en u raadt het al, wederom iemand van het mannelijk geslacht, had na zijn wedstrijd wat na zitten praten en uiteraard iets vloeibaars daarbij genuttigd. Komt door onze beleidsruimte gelopen waarop Ria hem vroeg of hij had zitten zeveren. Weer een duidelijk bewijs van het ouder worden van onze deelnemers.
Nog zo'n inspirerende suggestie. De meeste (niet allemaal) deelnemers zijn al met de VUT of met pensioen, dus waarom maak je er geen 60+ toernooi van en speel je alleen 's middags?
Er werd nog net niet bijgezegd dat je dan 's avonds altijd nog een jeugdtoernooi kunt laten spelen want dan zijn de banen toch niet meer bezet. Hoef je ook geen ontheffing voor de baanverlichting en de bar aan te vragen.
U ziet wel dat de problemen van de wedstrijdleiding zich niet beperken tot het plannen en weer verzetten van wedstrijden, maar dat wij een veel moeilijkere taak hebben om de boel draaiende te houden. Als u ons dan ook aan het einde van deze zware week, we zijn tenslotte nog niet eens halverwege, uitgeteld en moedeloos achter de wedstrijdtafel ziet zitten weet u hoe dat gekomen is,

Dag 5.
Het heeft even geduurd, maar eindelijk hebben we dan ons traditionele regenavondje. Het is 22.00 u en er moeten nog twee partijen de baan op. Bij de eerdere wedstrijden toch wat last gehad van de regen, maar die konden, met medewerking van de deelnemers gelukkig gewoon uitgespeeld worden. Nu is het even afwachten of het nog droog wordt en we alsnog de baan op kunnen. Hebben we eindelijk vergunning om de verlichting tot 24.00 u aan te laten en begint het te hard te regenen.
Dat betekent dat men zijn/haar vertier toch elders moet zoeken, maar voorlopig blijft men (dus jullie) toch hangen. Uiteraard goed voor de baromzet en voor de gezelligheid en dat is tenslotte het belangrijkste. Ik maak het niet te lang, want ik heb de hele dag op cursus gezeten, moest nog iets leren over een of ander computerprogramma, daarna een bespreking bij de gemeente en vervolgens mocht ik hier opdraven om te tennissen. Jammer genoeg en zoals u waarschijnlijk begrijpt volkomen onterecht verloren. Schijnt erbij te horen.
Wat het bordje voor het toilet betreft, dat werkt ook niet. Vanavond een bordje neergezet en daar als lokkertje zelf al wat geld opgelegd, maar ik heb niemand kunnen betrappen om er wat bij te leggen. Jammer natuurlijk. Uiteraard blijven we hopen. Misschien dat de te verwachten aangepaste kleding van mijn collegae een positieve uitwerking heeft. Hou u op de hoogte.
Onze jongste zoon met kleinzoon kwam even naar de veteranen kijken en vroeg om een recept voor bij de zondag te consumeren mosselen. Omdat wij hier moeten zijn kan ik daar zelf niet bijzijn maar ik heb hem het volgende recept doorgegeven, wat dus onmiddellijk ook door Ellen José werd overgenomen.
Ik kan het aanbevelen. Je moet wat doen om een pagina te vullen dus hierbij het recept:
2 (forse) eetlepels (griekse) yoghurt
3 eetleepels mayonaise
3 eetlepels slagroom
4 tot 5 kleingesneden zongedroogde tomaatjes
2, 3, 4 kleingesneden knoflookteentjes (afhankelijk van je knoflookaffectie)
1 theelepeltje Italiaanse kruiden
Een twaalftal klein gesneden zwarte olijven.
Lekker bij de barbecue en bij mosselen.
Had u waarschijnlijk niet gedacht dat ik me af en toe ook op dit gebied bezig houd met dit soort frivole zaken. Maar wel lekker.
Tot slot, er schijnt in de herenkleedkamer een orgie met een aantal heren te hebben plaatsgevonden, maar ik heb dat niet kunnen verifiëren, dus je moet erg voorzichtig zijn om daar melding van te maken. Nadere details ontbreken. Misschien later nog.

Dag 6.
Voor ik het vergeet en ik van iemand een verwijt krijg dat er recepten van niet eetbare sausjes gepubliceerd worden even een kleine aanvulling op het recept van gisteren. Was vergeten te vermelden dat de slagroom bij het recept wel "lobbig" geklopt moet zijn. Als u een nadere uitleg wilt over het woord lobbig meld je dan even bij de wedstrijdleiding. Dan smaakt het zeker beter.
Vanavond is er onder de tennistas van Marian Rijnart een klein geldbuideltje gevonden met daarin een huissleutel, een klein sleuteltje voor een koffer of iets dergelijks en te eerlijk gezegd te weinig geld om aan uw sanitaire verplichtingen te kunnen voldoen. Is bij de wedstrijdleiding terug te verkrijgen.
Hedenavond wat meer aandacht besteed aan het sanitaire gebeuren. Door middel van wat aantrekkelijke folders, aankleding van ons deskundig personeel en het tonen van de nodige schoonmaakmiddelen zien we de omzet op ons schoteltje met sprongen omhoog schieten. Met wat afronding naar boven kunnen we voor de voltallige wedstrijdleiding al bijna drie koppen koffie bekostigen. Vervelend is wel dat er maar weinig wedstrijdleidingleden zijn die 's avonds nog koffie drinken en meestal snel overschakelen op iets anders.
Een heel ander punt is het gegeven dat ik van een van de deelnemers een tip kreeg dat het vanavond erg koud zou zijn en dat men (wie zijn dat dan wel??) dus dicht bij elkaar moet gaan liggen om het warm te houden. Tenslotte kun je met koude spieren niet tennissen.
Jammer genoeg kunnen we vanaf de tennisbaan geen mail versturen, anders had ik u eerder kunnen waarschuwen. Waarschijnlijk komt de waarschuwing nu te laat en moeten diverse deelnemers de nacht koud doorbrengen, met alle negatieve gevolgen van dien.
Nadat ik vanmiddag om 16.00 u moest beginnen mocht ik van mijn collega's tussendoor even naar huis om te gaan eten. Ik heb toen iedereen die blauw op het computerscherm verscheen een mailtje gestuurd wanneer ze weer zouden moeten spelen. Voor de digibeten onder u, en degenen die niet weten hoe ons computerprogramma werkt: een speler verschijnt blauw op het scherm als hij door ons nog niet gewaarschuwd is dat hij/zij op een bepaald tijdstip verwacht wordt om op de baan te verschijnen.
Daarom het vriendelijk verzoek even goed op de website te kijken wanneer wij u graag weer op het park zien verschijnen. Tussen haakjes, u bent natuurlijk elk moment welkom alleen willen wij u graag op sommige momenten op de baan zien aantreden om uw door ons geplande wedstrijd af te werken.
Het is ondertussen bijna 12.00 u, Emmy kwam langs met een paar warme ballen, ik heb net een polonaise langs zien komen, dus een mooi moment om er mee te stoppen. Weet niet hoe laat ik naar huis kan om de gebruikelijke mail te versturen maar ik ben ervan overtuigd, gelet op de herrie achter me dat dat niet voor 01.00 u zal zijn. We hebben tenslotte vergunning om de kantine tot 01.00 u open te houden en dan zijn er altijd mensen die daarvan willen profiteren.
Ben trouwens bang dat het morgenavond ook niet vroeg zal worden, maar dat zien we morgen dan wel.
Het is nu bijna half twee en ik ga dit snel doorsturen en wens u een prettige nachtrust.

Dag 7.
Ongetwijfeld kent u de uitdrukking dat vrouwen twee dingen tegelijk kunnen doen en mannen niet.
Nou is een van onze mannelijke deelnemers er afgelopen nacht achtergekomen dat zoiets niet opgaat. Hij was 's nachts tot de ontdekking gekomen dat hij ook twee dingen tegelijk kon doen. Bij het uitkleden had hij nl. twee broeken tegelijk uitgetrokken. Wat zijn verhaal wat discutabel maakte was dat hij er 's morgens pas iets van merkte. Dus niet direct een sterk bewijs voor de mogelijkheid dat mannen ook twee dingen gelijk konden doen.
Vanavond het eerste foutje in de verder vanzelfsprekend vlekkeloos verlopen planning van de wedstrijden. Op de op internet gepubliceerde lijst was vermeld dat er om 18.45 u drie wedstrijden gespeeld moesten worden waar bij bij een van de wedstrijden al een uitslag was ingevuld. Het zal wel (gelukkig) altijd een raadsel blijven wie de uitslag van de nog niet gespeelde wedstrijd al had ingevuld. Dus drie wedstrijden op hetzelfde moment. Zoals het er nu naar uitziet, het is intussen rond kwart over negen, kunnen we toch alle geplande wedstrijden binnen de door de gemeente gestelde tijd afwerken. Mocht dat niet lukken dan leest u dit ongetwijfeld in een later toe te voegen alinea, maar ik blijf hoopvol gestemd.
Aardig van de deelnemers is dat de deelnemers, waarschijnlijk om ons te pesten, tot nu toe pas zeven tiebreaks uit de hoge hoed hebben getoverd en zoals ik het van hieruit kan beoordelen is nr. 8 onderweg. Met hartelijke dank uiteraard.
Op de achtergrond hoor ik langzamerhand de ingehuurde discjockey een poging doen om wat klanken uit de radio te krijgen en wil ik er eigenlijk maar even mee stoppen.
Als er verder niets aan toegevoegd gaat worden komt dat omdat ik na sluitingstijd misschien niet meer in staat zal zijn om wat zinnige teksten aan het papier toe te vertrouwen weet u wat daar de oorzaak van is. Daarvoor trouwens ook niet, voor iemand anders die opmerking maakt.
Niet te geloven maar verder geen tiebreaks meer dus kwam om 23.46 de laatste partij van de baan. Wat een planning!!!! Ongelofelijk goed hé!
Een opmerking moet ik nog kwijt. Een van de deelnemers moest volgens het schema om 18.45 u spelen en mocht pas rond 19.30 de baan op. Kwam wel omdat ze zich later gemeld had volgens mij en had later natuurlijk met het nodige commentaar dat ze mij maar met de VUT moesten sturen. Even voor de duidelijkheid, ik ben al 9 jaar met de VUT, dus jammer genoeg een opmerking die kant nog wal raakt. Later meende ik nog wat opmerkingen te horen over wat een vut toernooi, pruttoernooi of .uttoernooi, Dat laatste had ik niet waarschijnlijk niet goed verstaan. Laten we het zo maar houden.
Het licht op tijd uit, de muziek draait volop en ik ga ermee stoppen.

Dag 8.
Nog even en het zit erop. Vandaag voor de finales nog maar 10 wedstrijden af te werken. Lijkt eerlijk gezegd een luxeprobleem want meestal zitten we de laatste zaterdag voor de finalezondag tot laat in de avond met wedstrijden die nog gespeeld moeten worden. Deze keer dus niet omdat we gewoon minder inschrijvingen hebben en naar ik begrepen heb uit de naaste omgeving, wij niet alleen.
Waarschijnlijk toch minder animo van de vaste deelnemers om zich voor een week te binden. Jammer maar we zullen er mee moeten leren leven denk ik zo. Betekent wel dat we het als wedstrijdcommissie een stuk rustiger hebben dan in het verleden en we geen angst hebben gehad dat we de wedstrijden niet af zouden kunnen werken.
Mocht vandaag met mijn dubbelpartner als laatste de baan op. Troffen wij het want het heeft bijna de hele wedstrijd geregend.
Voordeel van onze kunstgrasbanen is dat je gewoon door kunt spelen. Nadeel is dat je door je gehandicapt zijn als brildrager letterlijk bijna geen bal ziet. Nou moet ik eerlijk zeggen dat van de 4 spelers ik niet alleen gehandicapt was. Mijn tegenstanders hadden dezelfde handicap.
Triest (voor mijn partner en mij) is natuurlijk wel dat je in de eerste set met 5-0 en in de tweede set met 5-2 achterstaat, door subliem en karaktervol spel terug weet te komen tot 6-6 en dan uiteindelijk twee keer in de tiebreak verliest.
U ziet weer een onterechte nederlaag.
Nog even een heel andere zaak. Zit ik vanmiddag achter de laptop om, zoals gebruikelijk, alles in goede banen (baan 1 en 2) te leiden komt de voorzitter van een van de verenigingen langs om even een praatje te maken. Na wat over koetjes en kalfjes en tennisbanen gepraat te hebben begint hij over bepaalde zaken uit te weiden die hij alleen zou kunnen weten als hij mijn dagelijks verhaal zou hebben gelezen. Nou is het altijd mijn streven geweest om dat gewoon gezellig (nou ja, gezellig??) onder ons te houden en stuur ik het alleen naar het vriendenclubje van dit toernooi.
Deze week werd door een van de deelneemsters gesuggereerd om al deze dagelijkse toernooi-onzin te bundelen en uit te geven. Gelukkig stond er iemand bij die wel nuchter was en zei dat dat natuurlijk nergens op sloeg. Moet eerlijkheidshalve toegeven dat ik het deze keer helemaal met hem eens ben.
Het was trouwens degene die bleek als man toch twee dingen tegelijk te kunnen doen. Wil verder geen namen noemen.
Nu blijkt echter dat een van de leden van onze tennisvereniging, zonder mijn schriftelijke toestemming en zonder daar een vergoeding tegenover te stellen alle verhalen wel gebundeld heeft en op de site heeft geplaatst. U begrijpt dat ik ernstig overweeg om toch wel een claim in te dienen en het eerste wat ik waarschijnlijk maandag zal doen is even contact opnemen met Nina Storm-Brink om te vragen of zij een goede advocaat heeft die deze zaak voor mij kan afwerken. Zoiets kan natuurlijk niet.
We kwamen vanavond als laatste partij rond 19.15 van de baan en ik was dus hoopvol gestemd om redelijk op tijd mijn verhaaltje te kunnen schrijven maar kom tot mijn schrik tot de ontdekking dat het inmiddels al weer bijna 01.00 u is en mijn vrouwelijke collegae uit de wedstrijdcommissie het best aardig zouden vinden als ik morgen redelijk bijtijds weer op de baan wil verschijnen.
Dus nu, welterusten en wanneer u mijn slotverhaal krijgt weet ik nog niet, want ik ben bang dat daar morgenavond niets meer van terecht komt, Emmy maandag jarig is en daarna ben ik het toernooi waarschijnlijk helemaal vergeten.

Slotdag veteranen 45+ toernooi.
Elke dag een stukje verslag doen en dan de laatste dag vergeten kan natuurlijk niet. Omdat ik naast het veteranentoernooi nog wat andere zaken mag proberen te regelen zijn er de nodige dagen gaan zitten voor ik aan dit slotgebed toe ben gekomen.
Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat me dat op de slotdag zelf niet gelukt zou zijn. Na de prijsuitreiking zijn we nog even, wat ik me kan herinneren tussen de 3 en 4 uur blijven hangen, thuis heeft Emmy snel een broodje klaargemaakt en toen ben ik voor de TV in slaap gevallen. De oorzaak moet natuurlijk gezocht worden in het feit dat we als commissie een uiterst vermoeiende week achter de rug hadden. Een andere oorzaak zou ik me niet kunnen bedenken. Wat ik zondag vergeten ben is mijn medecommissieleden te bedanken. Ria en Ellen-José, alsnog, met het schaamrood op de kaken, mijn hartelijke dank.
Waar ikzelf enorm van onder de indruk was, was de spraakwaterval die een van de bestuursleden over ons heen wist te storten. Voor zover mij bekend zit John bij een bekend Moerdijks bedrijf in een of andere vorm van techniek. Hoe kun je anders verklaren dat hij, als er op de baan of park wat gerepareerd moet worden je er zeker van kunt zijn dat John bezig is. Persoonlijk zou ik een dergelijke spraakvaardigheid niet verwachten van een techneut. Zo zie je maar dat je je goed kunt vergissen in mensen.
Gelukkig een van de weinige klachten die ik te horen kreeg was de opmerking dat in het verleden (bijna) iedereen en zeker de prijswinnaars foto's nagestuurd kregen, al dan niet afgedrukt op fotopapier. Nou heeft de huidige vorm van digitale fotografie nogal wat voordelen, maar toch ook wat nadelen. Bij de foto's met de oude filmrolletjes maakte je wat foto's van de prijswinnaars en dat was het. Bij het afgelopen toernooi zijn er meer dan 100 foto's "geschoten". Zeker niet allemaal voor publicatie geschikt maar toch.
Om foto's te verzenden naar prijswinnaars, en evt. anderen, moet ik ze eerst allemaal verkleinen, moet ik ze uitsorteren en moet ik ook nog een lijst maken met de mailadressen van degenen die voor foto's in" aanmerking" komen. Het verkleinen van de foto's heb ik tot nu toe voor 60% gereed, de rest volgt z.s.m.
Al met al kost het best de nodige tijd om alles snel klaar te krijgen, maar ik doe mijn best.Zal kijken of ik een selectie op de website kan (laten) plaatsen en hoop dan de komende weken wat tijd te hebben om de toegezegde foto's door te sturen. Jammer is dat je met ons tennisprogramma wel dit bericht kan doorsturen, maar ik er geen bijlagen aan toe kan voegen. Zou me een hoop tijd schelen.
Tot slot, wij moeten ons al weer voor gaan bereiden op het nieuwe toernooi, want we moeten binnen 4 weken een aanvraag indienen bij de KNLTB voor 2011, dus toch weer werk aan de winkel.
Wij als wedstrijdcommissie hebben het gezellig gevonden en uiteraard hopen we van harte dat u het ook als gezellig en sportief hebt ervaren en spreken de wens uit dat we u in week 31 van 2011 weer in goede gezondheid te mogen begroeten.


Namens de voltallige wedstrijdcommissie
Rob Lormann